|
خاندان و تولدشان نسب شريف سيّد جليل ما جناب علاّمه و محقق جليل القدر آيت الله عظيمه سيّد محمّد علىّ موحّد ابطحىّ اصفهانى فرزند: علاّمه سيّد مرتضى بن سيّد علىّ بن سيّد محمّد علىّ بن سيّد محمّد حسين بن سيّد محمّد تقى معروف به: (لله شاه) بن سيّد محمّد علىّ بن سيّد علىّ بن سيّد محمّد تقىّ بن سيّد محمّد حسين بن مير ابوطالب ملقب به: سيف المعالى كه نسب وى با سى واسطه به امام موسى كاظم (عليه السلام) مى رسد. محّل و زمان تولد ولادت معظم له (رضوان الله تعالى عليه) در اتاقى كه ملحق به امام زاده ابراهيم – كه يكى از فرزندان امام موسى كاظم (عليه السلام) – بوده است اين امامزاده واقع در محله (حافظ ابونعيم) پاچنار كه از محله هاى مركزى در شهر اصفهان است صورت پذيرفت كه در روز دوّم از برج اسد مصادف با بيست و هفتم ماه صفر سال 1349 هـ ق و مطابق با سال 1311 شمسى بود. خاندان بزرگوارشان
معظم له در خانواده
اى (بيتى) كه از حيث علمى و اجتماعى و موقعيت دينى بسى بلند مرتبه به دنيا آمد
و جدّ چهارم
ايشان در عصر سلاطين صفويه متولى منصب [لله شاه] به معناى مربىّ شاه بود، و در كارش
سرپرستى
و تربيت شاهزاده اى بود كه استعداد
پادشاهى
داشت و براى سلطنت آماده مىشد. و جدّ مادرى ايشان همان كسى بود كه حضرت مولی صاحب الزّمان (عجّل الله تعالی فرجه) او را امر به تصنيف کتاب مكيال المکارم فی فوائد الدّعاء للقائم کردند. , اين کتاب به اشارتی از جانب حضرت صاحب الزّمان (سلام الله عليه) تأليف شده, و نام نيك آن در سرتاسر شهرها شايع و پرآوازه گشته, و أنس مجالس مؤمنين شده است, و نام شريف آن در کرانه ها پركشيده و گوشها را می نوازد و چشمها را بهره مند می سازد, برای خداست خوبيها و نيكيهاى او, و فقط اوست که می تواند اجر و پاداش او را بدهد. و پدرشان يعنى جناب سيّد مرتضی جامع بين مراتب علمی و شئونات دينى و بين طبابت و معالجه بيماران به روش طبّ اسلامی و يونانی بودند, معالجات موفّقی داشت بطوری که فيلسوف الهی علاّمه طباطبايى در وصف پدر ايشان سيّد مرتضی گفت: او دارای نفس عيسوى است.
پدر بزرگوارشان علاّمه جليل القدر آيت الله سيّد مرتضی موحّد ابطحی (رضوان الله تعالی عليه) , که خاندانشان پيوسته از زمره خاندان دانش و فضل بوده است. وی از اوان کودکی به طلب علم و دانش پرداخت, تا اينكه ستاره بختش در ايّام جوانی درخشيد و مورد عنايت خاصّ استادش مرحوم آيت الله حاج سيّد علی نجف آبادی (عليه الرّحمة) که استاد آقای بروجردی که پيشواى شيعه در زمان خود بودند قرار گرفت, و همواره در تكميل مدارج علمی کوشيد, تا اينكه به نهايت فضل و دانش رسيد, چنانکه بخاطر برتری در علم طبّ هميشه در مجامع علمی و غيرعلمی مورد توجّه بود, وبا اين مرتبه علمی سيره و روش ايشان بر آن بود که از تصرّف در وجوهات شرعيّه کاملا پرهيز کند. و نيز ايشان توجّه خاصّ به امور عبادی و طاعات و شب زنده داری داشتند که اين مختصر گنجايش پرداختن به آن را ندارد زيرا خلق و خوی مردان بزرگ دين و اهل معرفت و يقين همواره همين بوده است. مادر بزرگوارشان سيّده بزرگوار دختر آيت الله حاج سيّد محمّد تقی موسوی احمد آبادی صاحب کتاب مكيال المکارم فی فوائد الدّعاء للقائم (عجّل الله تعالی فرجه الشّريف) بود اين سيّد در دامان پدر عالم و متعبّد و کريمش به سن نوجوانی رسيد, و در دامان مادر عفيفه خود پرورش يافت, پس او همواره چراغ (اسوه) صبر واستقامت و مثال اخلاق متعاليه بود, وی بسيار کوشش بر انجام مستحبّات (و کارهای نيك) داشت, و خو و عادت وی بر شب زنده داری بود, و از ناحيه خداوند و به برکت اهل البيت (عليهم السّلام) به علم خفايا و عواقب اموردر خواب دست يافته بود, بطوری که هر امری را نيّت می کرد مسائل مربوط به آن در رؤياى صادقه ای برايش واضح می شد, و همين سيره و روش ايشان بود تا اينکه زمان رحلتش رسيد و به جوار رحمت الهی منتقل شد.
| |
